Monique loopt marathon Berlijn uit met gebroken elleboog: ‘Voor mijn moeder’

Dat het zwaar zou worden wist ze. Maar dat de marathon van Berlijn een ware helletocht zou worden; nee, dat had Monique Busscher-Kok nooit kunnen bevroeden. En dat werd ie na een val bij een waterpost na 28 kilometer. Want ze verwondde daarbij niet alleen haar knie maar ze brak ook nog eens haar linker-elleboog. Dat Monique niet opgaf en ondanks een hevige pijn de resterende 14 kilometer uitliep, is een bijna bovenaardse prestatie. ,,Ik deed het voor mijn moeder.”

Ze heeft het drukverband om de gebroken elleboog er inmiddels weer af. Maar de mitella moet zeker de eerstkomende weken nog wel om blijven. ,,Want ik kan er nog helemaal niets mee.  Draaien lukt niet en strekken evenmin. En het is ook nog eens mijn ‘goede’ arm, ik ben namelijk links. Was het maar de andere arm geweest dan had ik nog íets kunnen doen. Ik ben letterlijk onthand. “

Ereplaats
Maar hoe groot de malheur ook is, Monique Busscher kan wel weer lachen. Het besef dat ze ondanks alles vorige week zondag toch de finish haalde van haar eerste marathon ooit in Berlijn blijkt een perfect medicijn. Het bewijs in de vorm van de fraaie medaille heeft een ereplaats gekregen in haar woonkamer aan de Laagsestraat in Oud-Ootmarsum. Het zijn er zelfs twee omdat ook haar man Ronny de marathon – eveneens zijn eerste - van Berlijn uitliep. ,,Vooraf hoop je heel te blijven qua conditie. Maar dat dit zou gebeuren, daar houdt niemand rekening mee.”

Monique weet nog precies wat er na 28 kilometer gebeurde. ,,Het was nat op de grond bij de waterpost. En door het gebruik van gelletjes was het extra glad geworden. Voor ik het wist lag ik. Ik viel languit voorover op de grond. Mijn rechterknie bloedde hevig en mijn linkerarm deed veel pijn.” Er ontstond enige paniek en de bemanning van de waterpost ontfermde zich over Monique. ,,Ze wilden meteen een arts erbij halen, maar ik zei ‘Ruhe’,doe nog maar eens eerst rustig aan. M’n knie bloedde nogal en de onderarm voelde niet goed. Ik kon hem niet of nauwelijks nog draaien. Maar ik wilde perse door lopen. Ik liep deze marathon voor mijn in januari overleden moeder. Ik weet nog dat ik dacht: ik ga niet zonder medaille weer naar huis. Ik zat vol adrenaline en dat maakte ook dat ik door kon. Ik wist wel dat er iets kapot was maar ik wilde niet stoppen. Ik heb elke kilometer afgeteld tot de finish.”

Hevige pijn
En na de euforie van de finish, na vier uur en zestien minuten, kwam ook de pijn, in hevige mate. Ronny was eerder gefinisht en wachtte zijn vrouw op. Niet wetende wat haar onderweg was overkomen. ,,Ik zei tegen Ronny; mijn arm voelt niet goed. Toen we met de andere OLC’ers bij elkaar waren ben ik naar een ambulance gelopen en daar kreeg ik provisorisch een mitella aangemeten. In het hotel was er genoeg pijnmedicatie. Ik nam me voor om de andere dag na thuiskomst een röntgenfoto te laten maken.”

En dat gebeurde na een urenlange busreis ’s avonds bij de spoedeisende hulp in Hengelo. Wat Monique al vermoedde werd daar bewaarheid: de elleboog was gebroken. ,,De radiuskop was gebroken. Het was een mooie breuk, dat wel”. Monique, die zelf verzorgende IG is, wist meteen hoe laat het was. ,,Dan kun je niet draaien en strekken.” In het ziekenhuis in Almelo kreeg ze nog dezelfde avond een drukverband aangelegd. Een mitella maakte het pakket compleet.

Sinds woensdag is het drukverband eraf maar zonder mitella gaat het absoluut nog niet.  ,,Ik kan niet draaien en niet strekken, maar gelukkig heb ik geen pijn meer. De breuk moet na vier weken zijn genezen en na twee á drie maanden moet ik de elleboog weer pijnvrij kunnen gebruiken. Het duurt dus nog even maar het is niet anders.” Monique redt zich thuis vooral ook dankzij mantelzorger Ronny zo goed en zo kwaad als het gaat.

Hard gelag
Hardlopen is er voorlopig nog niet bij. Een hard gelag voor Monique die zich samen met Ronny had ingeschreven voor de Landgoed Marathon komende zaterdag. En ze had zich er zo op verheugd. ,,Dat feest gaat dus helaas niet door. Ronny loopt nu samen met een collega en ik ben toeschouwer.” Onwillekeurig dwaalt haar blik af naar de twee medailles in de woonkamer. Eén ervan is van haar en voor haar moeder. ,,Daarom ben ik ook zo blij met deze medaille.  Ik wilde juist deze marathon zo graag voor mijn moeder lopen. De laatste jaren heeft zij elke dag zoveel pijn gehad. Daarom wilde ik niet piepen.

               


              

Monique met gehavende knie, haar gebroken elleboog in de mitella maar met medaille net na de finish.


              

Monique blaakte van het zelfvertrouwen net als de overige lopers en loopsters van de OLC vlak voor hun reis naar Berlijn.


              

Monique vol goede moed onderweg tijdens de marathon vóór de val.


              

Met haar arm in de mitella laat Monique haar zo felbegeerde en zwaar bevochten medaille zien van de marathon van Berlijn. 









Geplaatst op 7 okt. 2021

Terug naar overzicht